Pleidooi voor een open aanpak van jeugdwerkloosheid De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) vindt dat België ze op korte termijn de wachtuitkering moet afschaffen. Deze oproep is niet zo asociaal als op het eerste zicht lijkt. Het is een concreet voorstel om het risico op langdurige werkloosheid bij (ongeschoolde) jongeren te vermijden en past in een hele reeks van aanbevelingen om onze arbeidsmarkt te verbeteren. Denk bijvoorbeeld ook aan de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd of activeringsmaatregelen voor 50-plussers. Door de wachtuitkering af te schaffen, maak je een belangrijke werkloosheidsval ongedaan. Toch is daarmee de kous niet af. Er is tegelijkertijd actie nodig. Wij mogen van onze kant niet “wachten” om jongeren te begeleiden. We moeten ze vanaf de éérste dag activeren en toeleiden naar een job.

  Niemand wordt graag gecontroleerd. Nochtans is controle alomtegenwoordig in onze maatschappij: werknemers die elke ochtend en avond moeten prikken, ouders die in de kasten van hun kinderen rondsnuffelen of de kaartjesknipper die elke dag de trein afgaat. Vaak zijn die controles noodzakelijk voor een goede werking van onze maatschappij, maar zelden wordt de vraag gesteld of al die controles wel zo optimaal zijn en hun doel niet voorbijschieten en of er geen betere alternatieven zijn.Het klinkt vandaag in Vlaanderen bijzonder goed om meer controles op werklozen te vragen. Hoe kunnen we anders nagaan of het wel echte werkzoekenden zijn en geen profiteurs die luieren en zwartwerken op de rug van de immer hardwerkende Vlaming? Deze bezorgdheid is zeker terecht, want ons systeem van sociale zekerheid wordt ondermijnd als mensen zich beginnen af te vragen of ze niet beter zouden luieren en zwartwerken in plaats van te werken.

  Met de tweede reeks verkiezingen, voor een enkele gemeente zelfs de derde reeks, in het vooruitzicht in iets meer dan een half jaar, begint de politieke moeheid door te wegen bij de burger. De politieke spelletjes, de (loze) beloften en het gedraai rond de standpunten wekt een aversie tegenover de politiek en de politici in het bijzonder.De ‘zakkenvullers’ uit Brussel die het mooi kunnen vertellen dat de burger er alles aan moet doen om aan een job te geraken, zijn voor veel werklozen een doorn in het oog en kunnen op weinig begrip rekenen bij de kiezers. De (destructieve) oppositiepartijen varen er wel bij, voor de regeringspartijen is het vijf voor twaalf.

  “Arbeid is te duur én arbeid loont niet” These n° 1: de Belgische loonkost ligt te hoog, zeker voor de arbeidsintensieve sectoren. Daarmee prijzen we onze arbeid – ondanks de hoge productiviteit – uit de markt. Conclusie: arbeidscontracten moeten competitief blijven met de ons omringende landen. These n° 2: onze arbeid loont niet of onvoldoende. Mensen worden vaak te weinig geprikkeld om aan de slag te gaan en weerbaar te worden. Tegelijkertijd is een koopkrachtige bevolking van belang voor een solide economische groei. En die groei is op zijn beurt van belang voor de creatie van tewerkstelling en voor het aangaan van de uitdagingen van de toekomst.Conclusie: arbeidscontracten moeten koopkrachtig zijn.